Thuisvoelen

12 maart 2016 was de dag dat ik mijn geboortestad Almere verliet en verhuisde naar Utrecht! Ik had nooit echt de behoefte of gelegenheid gehad om te verhuizen. Geboren, getogen, geen wild studentenleven, relatie in Almere, relatie uit, voor het eerst op jezelf in de stad waar je ingeschreven stond; Almere leek gewoon voor alles de meest logische keuze.

Lees verder

kerstboom

Ga je mee?

Hij had zich nog nooit zo eenzaam gevoeld. Liggend op koude tegels. Al dagenlang. Hordes met mensen die langs liepen en hem af en toe oppakten, heen en weer schudden en weer neergooiden. “Deze is niet goed genoeg”. Er werd soms naar hem gelachen. Honend. Hij was niet groot genoeg en niet sterk genoeg. Zijn lichaam was kromgegroeid. Naast hem lagen glanzende, brede en symmetrische soortgenoten. Stralend werden zij opgepakt, vastgehouden en meegenomen. Hij voelde zich somber. Zijn ledematen deden pijn. Hij voelde zich langzaam klein worden, als er bij het neergooien weer een stukje van zijn ziel afbrak.

Lees verder

Puur

Ik zit in de bus. Bij de volgende halte stapt een moeder met haar zoontje in. “Kijk ik heb een muts, kijk ik heb een muts!”, roept het kereltje met pietenmuts op enthousiast naar de buschauffeur. Deze lacht. De sfeer ontdooit. De oudere vrouw naast mij lacht en ik ook. Het raakt ons. Het moment is alweer voorbij maar we raken aan de praat.

Lees verder

Verandering zoekt verandering

Ik vraag mij af hoe dat komt. Dat je een paar jaar lang denkt en zoekt naar wat je denkt dat je zou moeten vinden of zijn. Omdat je dat nou eenmaal bedacht had. En dat wanneer je dat eenmaal hebt dat dat alleen maar meer wensen en verlangens in gang zet. Het zorgt in ieder geval voor onrust de laatste tijd. Ik zie overal kansen in, of onmogelijkheden ook wel misschien.

Lees verder

Je werd van mij

Ik wist al een tijdje dat ik je wilde hebben, dat ik naar je verlangde. Ik wist toen nog niet of het mij gegund was dat het wederzijds was. Ik heb je van een afstandje bekeken en mocht zelfs een stukje van je innerlijk zien. Ik was toe aan een tijdje alleen zijn, naar zelfstandigheid, dingen voor mijzelf ontdekken. Ik had een drukke tijd achter de rug. Maar toch was ik op zoek naar geborgenheid. En daar was jij, die dat allemaal ondersteunde zonder opdringerig te zijn.

Lees verder

Vegamaand: the end

Afgelopen maand startte mijn Veggiechallenge: een maand lang vegetarisch eten! En het is gelukt! Dus ik kan weer wat afstrepen van mijn Day Zero-lijst. Ik kan jullie zeggen: ik heb geen moment vlees gemist. Je word heel creatief in het maken van andere dingen. Ik probeerde recepten uit die ik anders niet zo snel had gekozen en waarbij je niks mist. Je staat ook bewuster in de supermarkt en je bedenkt ook meer van tevoren wat je gaat eten. Ook broodbeleg was niet moeilijk, er zijn afgelopen maand heel wat avocado’s op brood beland :). Ook at ik als lunch vaak het kliekje van de vorige avond, omdat een lichte lunch zonder vlees wel lekker is. Ik ging ook een paar keer achter elkaar uit eten toevallig, en ook daar had ik voldoende keuze. Je moet er wel even bij stilstaan dat je ernaar moet vragen soms.

Lees verder

Update Day Zero Project: Veggiemaand!

We zijn inmiddels een paar maanden verder, hoe staat het nou met mijn Day Zero Project? Ik kan zeggen dat ik een paar dingen gemerkt en ongemerkt voltooid heb of ermee bezig ben! Zo heb ik een boekenkast gekocht en opgeknapt, heb ik vijf keer een legpuzzel gemaakt, heb ik één van de tien keer een ‘zomaar’-kaartje gestuurd (al waren dat er wel meteen 30 naar iemand…), heb ik de H, de L en de N ingevuld in het 26-plekken-alfabet en heb ik twee van de vijf nieuwe plekken in Almere ontdekt. Best goed op weg dus! Ik ga er de komende tijd weer op letten dat ik er af en toe bewust iets uit ga pikken en ga doen, zodat het niet alleen toevallig gebeurt :).

Lees verder

herkenning

Herkenning

Als ik je zie staan op het station gaan mijn hersens al in werking. In de trein kruisen onze blikken elkaar, om vervolgens te kijken en weer weg te kijken. Volgens mij frons ik omdat ik nadenk. Ik kijk opnieuw en je kijkt terug. Die paar seconden van priemende blikken lijken heel lang te duren. Jij praat ondertussen door met je medereiziger en ik met de mijne. Ik merk dat ik mij niet meer kan concentreren op mijn gesprek. Elke keer dat ik je aankijk kijk je terug maar er verandert verder niets. Mijn mond beweegt om iets tegen je te zeggen maar doet het niet. Met een laatste blik stap je uit bij het volgende station. Ik blijf zitten. We kennen elkaar ergens van… maar wáárvan?

Lees verder