Thuisvoelen

12 maart 2016 was de dag dat ik mijn geboortestad Almere verliet en verhuisde naar Utrecht! Ik had nooit echt de behoefte of gelegenheid gehad om te verhuizen. Geboren, getogen, geen wild studentenleven, relatie in Almere, relatie uit, voor het eerst op jezelf in de stad waar je ingeschreven stond; Almere leek gewoon voor alles de meest logische keuze.

Lees verder

kerstboom

Ga je mee?

Hij had zich nog nooit zo eenzaam gevoeld. Liggend op koude tegels. Al dagenlang. Hordes met mensen die langs liepen en hem af en toe oppakten, heen en weer schudden en weer neergooiden. “Deze is niet goed genoeg”. Er werd soms naar hem gelachen. Honend. Hij was niet groot genoeg en niet sterk genoeg. Zijn lichaam was kromgegroeid. Naast hem lagen glanzende, brede en symmetrische soortgenoten. Stralend werden zij opgepakt, vastgehouden en meegenomen. Hij voelde zich somber. Zijn ledematen deden pijn. Hij voelde zich langzaam klein worden, als er bij het neergooien weer een stukje van zijn ziel afbrak.

Lees verder

Puur

Ik zit in de bus. Bij de volgende halte stapt een moeder met haar zoontje in. “Kijk ik heb een muts, kijk ik heb een muts!”, roept het kereltje met pietenmuts op enthousiast naar de buschauffeur. Deze lacht. De sfeer ontdooit. De oudere vrouw naast mij lacht en ik ook. Het raakt ons. Het moment is alweer voorbij maar we raken aan de praat.

Lees verder

Verandering zoekt verandering

Ik vraag mij af hoe dat komt. Dat je een paar jaar lang denkt en zoekt naar wat je denkt dat je zou moeten vinden of zijn. Omdat je dat nou eenmaal bedacht had. En dat wanneer je dat eenmaal hebt dat dat alleen maar meer wensen en verlangens in gang zet. Het zorgt in ieder geval voor onrust de laatste tijd. Ik zie overal kansen in, of onmogelijkheden ook wel misschien.

Lees verder

Je werd van mij

Ik wist al een tijdje dat ik je wilde hebben, dat ik naar je verlangde. Ik wist toen nog niet of het mij gegund was dat het wederzijds was. Ik heb je van een afstandje bekeken en mocht zelfs een stukje van je innerlijk zien. Ik was toe aan een tijdje alleen zijn, naar zelfstandigheid, dingen voor mijzelf ontdekken. Ik had een drukke tijd achter de rug. Maar toch was ik op zoek naar geborgenheid. En daar was jij, die dat allemaal ondersteunde zonder opdringerig te zijn.

Lees verder

herkenning

Herkenning

Als ik je zie staan op het station gaan mijn hersens al in werking. In de trein kruisen onze blikken elkaar, om vervolgens te kijken en weer weg te kijken. Volgens mij frons ik omdat ik nadenk. Ik kijk opnieuw en je kijkt terug. Die paar seconden van priemende blikken lijken heel lang te duren. Jij praat ondertussen door met je medereiziger en ik met de mijne. Ik merk dat ik mij niet meer kan concentreren op mijn gesprek. Elke keer dat ik je aankijk kijk je terug maar er verandert verder niets. Mijn mond beweegt om iets tegen je te zeggen maar doet het niet. Met een laatste blik stap je uit bij het volgende station. Ik blijf zitten. We kennen elkaar ergens van… maar wáárvan?

Lees verder

Eindejaarsoverpeinzing

2013 was een vreemd jaar. Het was het jaar waarvoor ik in 2012 had voorspeld dat het mijn jaar ging worden. Het jaar waarin ik weer een nieuwe baan zou hebben, waarin ik weer op vakantie zou gaan, waarin ik niet meer allerlei obstakels zou tegenkomen wanneer ik iets wil, minder nadenken meer doen, meer rust vinden, meer uitjes, meer… Want nu was het mijn beurt weleens toch? 2013 voelt nu vooral als het jaar van stilstaan en overpeinzen.

Lees verder

Verstrijken van tijd

verstrijken van tijdVandaag was ik verbaasd vanwege het nieuws over de 74-jarige vrouw in Rotterdam die tien jaar lang dood in haar eigen huis heeft gelegen. Los van het feit dat het geen postbode of deurwaarder of meteropnemer al die tijd opviel dat er misschien wat veel post van eventueel onbetaalde rekeningen lag, vind ik het bijzonder hoe de tijd al die tijd verstreken is. Een vrouw die tien jaar onbewogen in haar stoel zat misschien. Een koelkast met producten met een houdbaarheidsdatum uit 2003. Pannetjes die misschien nog op het vuur stonden met daarin wellicht alvast geschilde aardappeltjes. Kleding in de kast die al die tijd niet gedragen is. Een kraan waar al tien jaar geen water door stroomt. Lampen die al tien jaar uit blijven. Een portemonnee met verlopen rijbewijs en vast nog het oldschool buskaartje. De laag stof die zich ongetwijfeld gevormd heeft over de meubeltjes. Tien lentes, zomers, herfsten en winters. En vooral: niemand die haar in al die tijd mistte. Geen familie, geen buurvrouw, geen plaatselijke groenteboer die zich afvroeg waar ze was. De eerste argwaan in tien jaar is van een bouwvakker die de straat komt opknappen…

Tijd is een vreemd begrip. Als je wilt dat het sneller gaat, gebeurt het niet. De tijd stilzetten op mooie momenten kan ook niet. En realiseren hoelang iets geleden is, is vaak lastig. Vanmiddag sprak ik mijn moeder die vertelde dat haar wasdroger kapot was. Tegen de monteur zei ze dat ie vast een jaar of vijf is. Toen ze het ging opzoeken bleek het veertien jaar te zijn. Veertien! Toen was ik dertien jaar oud en zat ik net een jaar op de middelbare school. Niet meer voor te stellen.

Ik bedacht mij deze week dat mijn opa alweer best lang dood is. Ik heb het op moeten zoeken om te beseffen dat hij stierf in 2006. Dat was in de tijd dat ik in het tweede jaar van mijn studie zat. Ik kan mij nog als de dag van gisteren herinneren dat ik ’s nachts het nieuws hoorde en de dagen dat de familie bijeen kwam om alles te regelen zie ik zo voor me. Om nog maar te zwijgen over mijn andere grootouders, die 26, 23 en 22 jaar geleden stierven.

Vanavond keek ik Nederland Van Boven. Een prachtig programma waarin Nederland van bovenaf gefilmd wordt en waarbij je de schoonheid en vaak onbekende plekken van ons land ziet. Het programma heeft elke week een andere context. Vandaag was dit ‘verval’. Hoe gaan we om met verval, wanneer is oud mooi, wordt iets een monument of moet het gesloopt? En hoe gaan we om met ons eigen verval? De cirkel is rond, ik dacht weer aan het overleden vrouwtje in haar huisje en begon aan dit blogje.

Tijd verstrijkt en je doet er niks aan. Ik typ dit om 00.27. Het wordt nooit meer 22 november 2013 – 00.27. Dat is net zo onwerkelijk als werkelijk. Dingen gaan voorbij, momenten gaan voorbij. De afgelopen twee weken zat ik thuis met griep. Na twee weken zonder al te veel buitenlucht besefte ik mij vandaag hoe koud het was. Stiekem is het winter geworden, ik heb het niet doorgehad en mijn tussenjas was niet meer warm genoeg…

Zoektocht

Bron: sxc.huIk ben redelijk gefascineerd door zoektochten en de verhalen of geschiedenis erachter. De televisie heeft daar een aardig handje bij geholpen. Zo kijk ik al zo lang ik mij kan herinneren naar Spoorloos, liep ik stage bij Memories en ben ik gefascineerd door DNA Onbekend of De Reünie. Ik vind het mateloos interessant om de drijfveer te horen van de zoekende, of de reden dat dingen zo liepen van de gezochte. Wat hoopt iemand (terug) te vinden, wat mist iemand, wat betekent familie voor iemand die hen nog nooit ontmoet heeft, waarom wil je een oud-geliefde terugzien die je misschien wel straal voorbij zou lopen omdat je hem of haar niet zou herkennen.

Ook zie ik bij bepaalde beelden, gebeurtenissen of tekst gelijk een heel verhaal voor me. Wanneer ik op een begraafplaats ben, fascineren de namen en jaartallen mij. Voorbeeld: wat voor leven had iemand, wat is er gebeurd, waarom werd iemand maar 23, wie brengt er nog steeds bloemen bij een graf van tientallen jaren oud en waarom? Als ik een stamboom tegenkom vraag ik mij af hoe de familie in elkaar zat, hoe ze eruit zagen, hoe het leven was in andere eeuwen, wat de familiebanden waren. Ook word ik blij van oude zwart-wit familiefoto’s. Met van die karteltjes. Pure beelden vind ik dat. Ik word nieuwsgierig naar de levens erachter. Het fascineert mij dat de gerimpelde van nu ook ooit jong was, dromen en idealen had, een bepaald leven had. Ik wil het allemaal weten.

Een paar jaar geleden bezocht ik Kamp Westerbork. Het waren niet de barakken die mij het meest ontroerden, of de treinrails die er nog ligt. Nee, het waren de foto’s van de mensen die toen leefden, veelal in onwetendheid over wat er ging komen. Kledingstukken en bezittingen die bij iemand hoorden. De brieven die familieleden naar elkaar schreven met soms de letterlijke tekst: ‘het gaat goed met ons en we zien jullie snel weer’. Je hoort zelfs weleens dat brieven uit het verleden generaties later nog bezorgd worden, of iemand gaat op zoek naar de familie van een geadresseerde om het alsnog decennia later te kunnen bezorgen. Er zijn tv-programma’s waarbij men op zoek gaat naar voorouders van eeuwen geleden. Je ziet dan beelden van zoektochten in stadsarchieven, eeuwenoude uit elkaar vallende handgeschreven boeken met gegevens over geboortes, sterfte, adressen en beroepen. En dan op die manier uit komen bij het jaar 1567. Eigenlijk zou ik gewoon mee willen zoeken. Geweldig vind ik dat.

De drang naar zoeken uit zich soms ook simpeler. Als ik een nummer hoor wat ik niet kan plaatsen ga ik net zolang Googelen totdat ik titel en artiest weet, ook als ik alleen een “ladieda” van een refrein weet of een regeltje middenin het nummer onthouden heb. Als iemand zegt iets niet te kunnen vinden is dat voor mij een trigger om te helpen. Als een oud opaatje op straat een verhaal over het verleden vertelt hang ik aan zijn lippen en wil ik bijna terug in de tijd kruipen. Als ik op Twitter een oproepje zie van iemand die iets kwijt is geraakt dan ben ik benieuwd naar de afloop. Als er een reünie georganiseerd wordt van mijn oude school ben ik geneigd om meteen alle klasgenoten te gaan zoeken.

Waar het precies door komt weet ik niet. Misschien komt het door mijn beeldend vermogen, mijn fantasie of de hoop dat er mooie verhalen bestaan naast alle ellende die je veelal in het nieuws hoort. Misschien is het om mijn eigen zoektocht naar wat ik wil even te vergeten. Hoe dan ook, in alle voorbeelden die ik noem zie ik een soort mix tussen zoektocht en verleden, de drang om dingen te willen weten en op te lossen. Ik wentel mij daar maar al te graag in. Misschien had ik archivaris moeten worden…